Mijn kinderen gingen voor het eerst op kamp.

Acht en zes zijn ze, die koters van me. Tot nu toe hebben we elke vakantie/schoolvrije dag weten te overbruggen met thuisopvang. Ofwel was ik er, ofwel de papa en zoniet, was het de oma. Heel soms gingen de kindjes eens naar vakantieopvang, wat hen helemaal niet beviel. Ze vonden het er nooit echt leuk, kwamen thuis met de choco nog tot aan hun oren en je zag dat er qua verzorging een minimum was. Er werd veel verteld over ‘de grote die de kleintjes pijn doen’, veel ruzie’s, enfin, niet zo aangenaam daar gaan mijn kindjes dus niet meer naartoe.

Een tijdje geleden kregen we de vraag of Aya en Nassim een dagkamp van Idee kids zagen zitten. Ik stelde het voor aan hen en eerst waren ze wat weigerachtig (en dit zal dan waarschijnlijk komen door hun eerdere opvangervaring). Toen ik hen uitlegde dat dit helemaal niet te vergelijken was (ook al wist ik me als ouder niet echt waaraan te verwachten), draaiden ze bij. Aya wou op tovenaarskamp, Nassim ook.
Bij de inschrijving van de kinderen bleek dat Nassim net 1 dag te jong was om deel te nemen aan het tovenaarskamp. Op de website stond dat de kampjes voor kinderen van zes tot twaalf waren en het kind is al sinds 01/01 zes jaar. Een ramp. De zin die hij had, was plots over. Hij wou ook leren toveren én wou samen met zijn zus, want hij kent er niemand. Na veel gepraat te hebben met hem aanvaardde hij het uitpluiskamp Beestenboel. Ik vertelde hem dat het nog leuker ging zijn dan het tovenaarskamp en dat hij er vast toffe vriendjes zou maken.

De eerste dag was wat onwennig. Ik ging wat later werken, zodat ik de tijd had om afscheid te namen van de kinderen én alles te observeren. Je geeft je kinderen namelijk niet zo gemakkelijk af in handen van wildvreemden. Het is je grootste bezit en daar ga ik heel gierig mee om. Om 8.15 kwamen we toe. De opvang was voorzien vanaf 7.45u en om 9u begonnen de activiteiten. Ik bleef er -samen met 2 andere mama’s- wachten tot de eerste activiteit begon.

Het begin was vooral voor Aya wat onwennig. Ze draaide rond mij en observeerde vooral. Nassim daarintegen ging meteen het springkasteel te lijf. Ik stimuleerde Aya en ging samen met hun beiden eens de zaal en de activiteiten af. Ze klommen op het klimrek, toonden hun kunstjes en naar mate de tijd verstreek, kwam Aya los. Het was goed, ik mocht gaan werken.

Ik ga niet onder stoelen en banken steken dat ik met een krop in de keel in mijn wagen kroop. Ik had 1001 vragen en keek elk half uur op mijn uurwerk. ‘Nu zullen ze waarschijnlijk hun koekje eten’ en ‘oei, hopelijk hebben ze toch goed op de lijst gekeken dat er zeker geen nootjes in zitten’ en ‘zouden ze al vriendjes gemaakt hebben’.

Om 16u mocht ik de kinderen ophalen. Ruim op tijd vertrok ik, kwestie van eens te zien of ze leuk aan het spelen waren en wat ze aan het doen waren. Ik kwam aan en enkel Aya kwam blij naar me toe. Ze was tevreden een gekend gezicht te zien, gaf en zoen en ging nog even naar haar vriendinnen afscheid gaan nemen. Great, ze vond twee vriendinnen. Nassim zag me niet staan. Dag mama, zwaaide hij uit de verte en liep weer naar het springkasteel.

Eenmaal in de wagen vroeg ik die 1001 vragen die ik had ook aan hen. Spraakwatervallen waren het niet, want het was gewoon leuk en ze waren al vergeten wat ze de hele dag deden *roloog*. Je kent dat wel, het typische standaard antwoord die je al sinds de allereerste schooldag krijgt.

Ieder groepje had een taakje. Wie het flinkst opruimde/de zaal poetste kon punten verzamelen. De groep met de meeste punten kreeg op het eind van de week chocolade en snoep. Dé motivatie om kinderen aan het werk te krijgen me dunkt.

Ook de volgende dagen verliepen vlot. Nassim stond te springen om te vertrekken en ook al had ik mijn werkuren verlaat, hij moest en zou er voor 9u zijn want hij wou en zal nog even springen op het springkasteel. Naar mate het einde van de week naderde, vond Nassim het steeds erger dat het kamp ten einde liep. Hij zou zijn vrienden missen en wil nog eens terug gaan. Aya was deze ochtend plots vol twijfel. Het was de laatste dag en afscheid nemen van haar vriendinnen dat wou ze niet. Ze vond het verschrikkelijk jammer dat ze de meisjes nooit meer zou zien. We schreven samen een briefje naar haar vriendin en de mama en hopen op een smsje.


Op de laatste kampdag waren de ouders welkom om 15.45u. Er was een afscheidsoptredentje die bijzonder goed in de smaak viel. Ik stond er -alweer- met die krop in de keel en waterachtige ogen. Het was zo mooi in elkaar geknutseld, ook al deed niet elk kindje even goed mee. Ik word daar oprecht emotioneel van.

Het kamp was dus zeker geslaagd. Ik ben er zeer positief over, alleen is één klein werkpuntje. Bij het afhalen wordt niet gecontroleerd welk kindje met wie weg gaat. Er staat geen leidster aan de deur en je kan vrij in-en uit lopen. Je moet dan wel een lijst aftekenen, maar ook daar wordt niet echt op gecontroleerd.

Willen jullie kindjes ook eens op kamp met Idee Kids en willen jullie daar graag wat op besparen? Dat kan! Met de code ‘MAMAVANTWEKIDS’ krijg je €7 korting.


Werkwijze kortingscode: Bij werkgever vul je in: Mamavantwee Kids -bij kortingscode: MAMAVANTWEKIDS -opgelet, dit is hoofdlettergevoelig!

xoxo
Charlene

6 reacties

  1. Goeie avond,

    Ik las met interesse jouw verhaal over het IdeeKids kamp en zou mijn 2 bengels er ook graag heen sturen. Nu wou ik inschrijven met jouw promotiecode, maar die werkte niet.
    Kan je mij de correcte code bezorgen aub?

    Bedankt!
    Julie

      1. Ik had ondertussen al de inschrijvingsprocedure doorlopen, maar de betaling nog niet overgemaakt. Ik wacht graag jouw antwoord af. Alle kleine beetjes helpen hé.

        1. Dag Julie, ik vroeg het even na. Om de korting te krijgen vul je bij werkgever in: Mamavantweeblog Kids. Als kortingscode MAMAVANTWEKIDS. Opgelet, dit is hoofdlettergevoelig. Veel succes!

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *